«Марнасць марнасцяў і ўсё — марнасць!» — як кажа Эклезіяст. Калі паразважаць над сэнсам гэтых слоў, то сапраўды так і ёсць, бо ўсё бачнае — мінае, а нябачнае — застаецца і трывае вечна. Даброты зямныя не могуць у паўнаце наталіць прагненні чалавечага сэрца, таму што ўсё матэрыяльнае раней ці пазней знікае і перастае з цягам часу прыносіць чалавеку задавальненне. Толькі Божая любоў і міласэрнасць, якія ніколі не прамінаюць, могуць па-сапраўднаму ўзрадаваць сэрца і напоўніць трывалым Божым супакоем.