«Што на добрай зямлі — гэта тыя, хто захоўвае слова і ў цярплівасці прыносіць плён»

16 верасня ў парафіі Божага Цела ў Мінску адбылася ўрачыстая святая Імша з нагоды візітацыі айца правінцыяла ордэна кармэлітаў босых, а таксама прыняцце святога шкаплеру і распачацце навіцыяту двух членаў свецкага Кармэлю Аляксандра і Таццяны Боскіных.

Не ўсе пакліканы да сужэнства. Але кожнае жыццё прызначана даваць плён. Кожнае жыццё мае моц і патрэбу сілкаваць новае жыццё — калі не ў нараджэнні і выхаванні дзяцей, то ў іншых важных формах самаадданасці, будавання і служэння жыццю. Касцёл — гэта вялікая сям’я, дзе існуюць розныя пакліканні, кожнае з якіх мае свае адрозненні, аднак кожнае патрабуе існавання іншых і само іх падтрымлівае. Святарства, манаскае жыццё, цэлібат свецкага чалавека ўзбагачаюць і адначасова ўзбагачаюцца сведчаннем сужэнскага жыцця. Розныя формы захавання чыстасці і цэлібату па-за шлюбам — гэта спосабы ахвяраваць сваё жыццё, каб служыць Богу і людзям.

Сужэнства павінна быць плодным і адкрытым на новае жыццё. Дзеці фармуюць будучыню гэтак жа, як яны самі фармуюцца ў сям’і. Без дзяцей няма будучыні. Дзеці, якія выхоўваюцца ў любові і пад належнаю апекаю бацькоў, становяцца асноваю шчаслівай будучыні. Зраненыя дзеці — знак зраненай будучыні. Сям’я — гэта калыска для ўсіх большых супольнасцяў. Сям’я — гэта хатні Касцёл, месца, дзе бацькі дапамагаюць дзецям зразумець, што Бог іх любіць і мае жыццёвы план для кожнага з іх.

Прэфект Кангрэгацыі па справах Кананізацыі кардынал Анжэло Амата 13 верасня ў Паўднёваафрыканскай Рэспубліцы абвясціў благаслаўлёным мучанікам Бэнэдыкта Дасву, забітага за змаганне з паганскімі забабонамі.

У кожнага з іх дарога ў манаскую супольнасць была свая. І толькі яны ведаюць, чым давялося ахвяраваць на гэтай дарозе, поўнай калдобін і ўзгоркаў — праз гравійку і купіны, — каб не страціць той невытлумачальны голас унутры сябе, які іх вёў, — голас паклікання.

Мы не створаныя, каб жыць у адзіноце. Людзям патрэбныя іншыя людзі, мы дапаўняем адзін аднаго. Сяброўства і жыццё ў супольнасці задавальняюць гэтае прагненне з дапамогаю повязяў, заснаваных на агульных зацікаўленасцях і любові. Сужэнства — гэта форма выключна блізкага сяброўства, якое лучыць мужчыну і жанчыну ва ўзаемнай любові па прыкладзе Божага запавету. Сужэнства — гэта сакрамэнт. Сужэнская любоў плённая і дарэшты самаахвярная. Гэтая любоў нясе ў сабe вобраз вернасці Езуса Касцёлу.

18 верасня ў курыі Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі адбылося пазачарговае 60-е пасяджэнне Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі.